ఎట్టకేలకు... - కృష్ణ చైతన్య అల్లం

ఎట్టకేలకు..
-క్రిష్ణ చైతన్య అల్లం



తెలంగాణం,
అణువణువునా గానమై, నాదమై..
దాగున్న ఆవేశమంతా ప్రణవమై ప్రజ్వలిస్తున్నది..
తెలంగాణ పూలై పూసే ఇక్కడి మొక్కలకి ఓ కొత్త సూర్యోదయం కనిపిస్తుంది.
పక్షుల కిలకిలారావాళ్ళో వినిపించే తెలంగాణ పోరాట గీతాలు కొత్త ప్రాణం పోసుకున్నాయి..

మూడు కోట్ల గొంతుకల్లో నిద్రాణమైన ఆర్ద్రతంతా ఆక్రుతి దాల్చి,
తెలంగాణ గళానికి ఊపిరి పోస్తున్నది..

సలాం కొట్టి అలసిపోయిన చేతులన్నీ కలసిపోయి,
ఉక్కు పాదాలై ఉద్యమాన్ని ఉరకలేయిస్తున్నవి.. ..


మముగన్న మా కన్న తల్లులు పడిన నవ మాసాల క్షోభకి మా జీవితమంతా ఆమెకి ఋణ పడితిమి..
నీ తెలంగాణ బిడ్డల కోసం, నువ్వు పడ్డ నీ
నలభై యేళ్ళ నరకయాతనకి
యేమిచ్చిన తీరునమ్మా,
తల్లీ నా తెలంగాణా, నీ ఋణం?

ని బిడ్డలు పాలేర్లుగ వూడిగం చేస్తుంటె..
రక్తం తాగు రాక్షసులకి కూడా ప్రేమతొ పాలిస్తివే..

ఇంకెన్నాళ్ళింకెన్నేళ్ళీ కన్నీళ్ళు..
ఏడ్చి ఏడ్చి నా తెలంగాణ భూముల నీళ్ళు అడుగంటినవి...
అణగారిన భాధాతప్త హ్రుదయాలు భారమెక్కినవి...

చేతులు కట్టుకునే కాలం కాదిది..
ఇది రెండు వేల తొమ్మిది..

అదుగో చూడు ఎదిగిన నీ బిడ్డల పోరు బాట..
బానిస సంకెళ్ళు తెంచుకుని,
పదం, పాదం, గళం, గానం కలిపి..
ముందుకి, మునుముందుకి ఉరుకుతున్నారు..
భుక్తి కోసం-
విముక్తి కోసం-
మన భాష కోసం,
మన యాస కోసం..
ఉగ్రరూపులై కలసి కట్టుగ కదులుతున్నారు ...

అదిగో చూడు నా తెలంగాణ వైద్యుల,
ఆరని నీ గాయాల మాన్పగ ఒక్కటైన ఆ చెలిమి చూడు..

అదిగో చూడు నా తెలంగాణ న్యాయవాదుల..
తరతరాల అన్యాయానికి న్యాయం కూర్చగ బయలు దేరిన్లు..

అదిగో చూడు కన్నెర్ర జేసిన నా తెలంగాణ విద్యార్ధి ఉక్కుపిడికిలి ప్రభంజనాన్ని...
వెలుగు బాటల వేకువ కాంతి పుంజాన్ని పోరాట సమిధగ మార్చి భుజాన ఎత్తుకున్నడు...
తన ఉగ్ర కంఠపు జై తెలంగాణ నినదంతో హోరెత్తిన ఆకాశం చూడు,
కమ్ముకున్న కారుమబ్బులాంధకారం ఎట్ల తొలగిపోతుందో..

అదిగో చూడు నా నాయి బ్రాహ్మల నాయకత్వం...
ఇదిగో చూడు నా రజకుల ఉడుకు రక్తం..

అదిగో చూడు నా తెలంగాణ ఆడ పడచుని...
అన్నం పెట్టి ఆదరించే ఆ మనసులో ఇప్పుడున్నది ప్రశాంతత కాదు...
అది ఆరని మంటల ప్రజ్వలన.

ఇదిగో చూడు నా తెలంగాణ పల్లె జనాలని ..
ఆ బురద కాళ్ళల్ల కొత్త బలం చూడు..
జానపదం, జనపదం ఏకమై దేదీప్యమానంగా వెలిగే ఆ కళ్ళళ్ళో ఆశా జ్యోతిని చూడు..
బీడు పడ్డ భూములు నిలపెట్టి నిలదీస్తుంటే, సమాధానం చెప్పలేని నా రైతు..
పురుగులమందు కి తలొంచలేక, తలెత్తి బయలుదేరిండు సమాధానం వెతుక్కుందామని.

దగాపడిన నా తెలంగాణ కరువు తీరెదెప్పుడని నిగ్గదీసి అడుగుతున్న
నా తెలంగాణ మేధోసంపత్తినీ, విద్యావేత్తలని చూడు..

కొలిమంటుకున్న నా ఉస్మానియాని చూడు..
ఇక్కడి గోడల్ల ప్రతీ బండ తెలంగాణ పోరాటాన్ని శ్వాసిస్తుంది..

జోరుగున్న నా ఓరుగల్లు పోరుని చూడు...

పాట్లు పడుకుంట పాఠాలు చెప్పినం, గుణపాఠాలు చెప్పే సమయం వచిందంటున్న,
బతకలేని, నా తెలంగాణ బడి పంతుళ్ళని చూడు..

ఉద్యమం కోసం బలైపోయిన అమరుడు నా తెలంగాణ కానిష్టేబులుని చూడు..

ముక్కుపచ్చలారని బాల్యాన్ని పణంగ పెట్టి ఉద్యమానికి ఊపునిచ్చిన,
అమరవీరుడు చిరంజీవి “శ్రీకాంతు“ సావుల భీతి లేని ఆ ధైర్యం చూడు..

గోడునీ, గొడవనీ అహర్నిశలూ అందరికందిస్తూ మమేకమైన నా తెలంగాణ జర్నలిష్టు మిత్రుల శ్రమైకతని చూడు..
లొల్లి మొదలూ, తుదీ, ఆద్యంతం నిజాల నిగ్గు తేల్చ ప్రయత్నించే నా తెలంగాణ మీడియా చూడు..
సాయెతనిచ్చే నా ప్రవాస తెలంగాణ చూడు..

అందరొక్కటయిన ఆ కన్నుల పండుగ చూడు..
ఉడుకుతున్న ఆ రక్తం చూడు..
అంటుకున్న అగ్గిసెగల వేడి ని చూడు..
వాడిగున్న మాటలని , వేడిగున్న పాటలని చూడు..
కోటిరతనాల కొల్లగొట్ట బడ్డ వీణని పునర్నిర్మించే మనోబలం చూడు..

ఉద్యమం అంటె ఉద్యమం కాదు,
మరది, మాకన్న తల్లి ఊపిరి!

ఆయుధమంటె ఆయుధం కాదది,
అవధుల్లేని ఆత్మ స్థైర్యం..

పోరాటమంటె పోరాటం కాదది,
నిలువెత్తున ఎగసిపడే ఉత్తేజ కెరటం.

నేలంటే నేల కాదు మరది,
మూడు వందల అమరవీరుల ఆత్మ త్యాగాలకి సాక్ష్యమయిన పవిత్ర ఉస్మానియా ప్రాంగణం..

మట్టి వాసన కాదు మరది,
చెర వీడుతున్న స్వాతంత్ర్యపు సుగంధ పరిమళం..

పైనుంచి కొమురం భీం చెప్తున్నడు సాకలి ఐలవ్వకు..
"రాదంటివి కద, కింద భూమిని సూశి మాట్లాడు మరి" అని
దొడ్డి కొమురయ్య, బందగి కూడ తలూపిన్లు
"ఔ మరి" అన్నట్టు..
గట్టిగ శ్వాస తీస్కొని మనసుల అనుకున్నరు..
"ఎట్టకేలకు..!! "
(1969 నుండి తెలంగాణ కోసం అమరుడైన ప్రతీ సైనికుని ఆత్మ త్యాగం మమ్ముల నడిపిస్తుంది..)